خزون نا اميدی

                      

 

                                      

 

                                

 

 

 

 

 

یـــــارب مرا یــــــاری بده تا خــــــــوب آزارش کنم

 

                                                                هجرش دهم ،زجرش دهم ،خوارش کنم ،زارش کنم

 

از بوســـــــه های آتشین وز خنــــده های دلنشیـــــن

 

                                                                صد شعله در جـــانش زنم ،صد فتنه در کــارش کنم

 

در پیش چشمش ســــاغری ،گیرم ز دست دلبــــری

 

                                                                  از رشک ،آزارش دهم ،وز غصه بیمــــــارش کنم

 

بنــــــــــدی به پایش افکنم ،گویم خداونـــــــدش منم

 

                                                                                         چون بنده در ســـــودای زر،کالای بـــازارش کنم

 

گوید:«میفـزا قهر خود!»  گویم:«بکاهم مهر خود!»

 

                                                                   گویدکه:«کمتر کن جفا!» گویم که:«بسیارش کنم!»

 

هر شامگه در خانه ای ،چابکتر از پروانــــــــه ای

 

                                                                   رقصم بر بیگانه ای ،وز خویش بیـــــــزارش کنم

 

چون بینم آن شیـــــدای من ،فارغ شد از سودای من

 

                                                                   منزل کنم در کــــوی او ،باشد که دیـــــدارش کنم

 

گیســــــوی خود افشان کنم ،جادوی خود گریان کنم

 

                                                                  با گونه گون ســــوگندها ،بار دگر یـــــــارش کنم

 

چون یـــــــــار شد بار دگر ،کوشــــــم به آزار دگر

 

                                                                   تا این دل دیوانــــــه را راضــی به آزارش کنم!!!

 

 

 

 

 

                                                                                                               "فروغ فرخزاد"

 

 

 

 

 

 

                                                                 

                                                                                                                                                                       

 

نوشته شده توسط فرزانه در دوشنبه 21 خرداد1386 ساعت 18:59 موضوع | لینک ثابت

 

 

 

 

می گن آدما که به 2 دليل ميميرن:


يه عده خيلی خوبن که خدا ميبينه وجود اون برای دنيای خاکی و پست زياده!


به خاطر اونه که خدا انتخابش ميکنه تا ببرتش پيش خودش...


يا به عبارتي خدا قشنگترين و خوشبوترين گلارو ميچينه...

عده ديگه اونقدر بدن که خدا مثل لکه ای ازروی زمين پاکشون ميکنه!!


يعنی يه جورايی دلش برای بنده های ديگه ميسوزه که از وجود اون ضرر ميبينن...


من نميدونم جزو کدوم دسته ام،ولی اميدوارم جزو دسته دوم نباشم ،که همه آرزوی مرگمو داشته باشن!!!!


به قول دوست عزیزم آیناز همه میمیرن


چه خوب،چه بد مهم اینه که باهاش کنار بیای.

 

 

 

 

 

 

نوشته شده توسط فرزانه در جمعه 4 خرداد1386 ساعت 1:24 موضوع | لینک ثابت